1 เมื่ออาโดนีเซเดกเจ้าเมืองเยรูซาเล็มทราบข่าวว่าได้ยึดเมืองอัยและทำลายเมืองนั้นเสียอย่างสิ้นเชิงแล้ว(ท่านได้กระทำต่อเมืองอัยและกษัตริย์ของเมืองนี้อย่างเดียวกับที่ได้กระทำต่อเมืองเยรีโคและกษัตริย์ของเมืองนั้น)และทราบด้วยว่าชาวเมืองกิเบโอนได้กระทำศานติภาพกับอิสราเอลแล้ว
2 ท่านก็คร้ามกลัวเป็นอย่างยิ่งเพราะว่ากิเบโอนเป็นเมืองใหญ่เสมอเมืองหลวงและใหญ่กว่าเมืองอัยและบุรุษชาวเมืองนั้นก็ล้วนแต่ฉกรรจ์
3 เหตุฉะนี้อาโดนีเซเดกเจ้าเมืองเยรูซาเล็มจึงให้ไปหาโฮฮัมเจ้าเมืองเฮโบรนและปิรามเจ้าเมืองยารมูทและยาเฟียเจ้าเมืองลาคีชและเดบีร์เจ้าเมืองเอกโลนเรียนว่า
4 ขอเชิญท่านมาหาข้าพเจ้าและช่วยข้าพเจ้าตีเมืองกิเบโอนเถิดเพราะว่าเมืองนั้นได้กระทำศานติภาพกับและคนอิสราเอล
5 ฝ่ายกษัตริย์ของอาโมไรต์ทั้งห้าองค์คือเจ้าเมืองเยรูซาเล็มเจ้าเมืองเฮโบรนเจ้าเมืองยารมูทเจ้าเมืองลาคีชและเจ้าเมืองเอกโลนได้รวบรวมกำลังของตนและยกขึ้นไปพร้อมกับกองทัพทั้งหลายตั้งค่ายต่อสู้เมืองกิเบโอน
6 ฝ่ายชาวเมืองกิเบโอนจึงใช้คนไปหาที่ค่ายในกิลกาลกล่าวว่า"ขอท่านอย่าได้หย่อนมือจากผู้รับใช้ของท่านเลยขอเร่งขึ้นมาช่วยข้าพเจ้าให้รอดและช่วยข้าพเจ้าทั้งหลายเพราะว่าบรรดากษัตริย์ของคนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ในแดนเทือกเขาได้รวมกำลังกันต่อสู้ข้าพเจ้าทั้งหลาย"
7 ฝ่ายจึงขึ้นไปจากกิลกาลทั้งท่านและบรรดาพลรบด้วยและทแกล้วทหาร
8 พระเจ้าตรัสแก่ว่า"อย่ากลัวเขาเลยเพราะได้มอบเขาไว้ในมือเจ้าแล้วจะไม่มีผู้ใดในพวกเขาสักคนเดียวที่จะยืนหยัดต่อสู้เจ้าได้"
9 เหตุฉะนั้นยกเข้าโจมตีพวกนั้นทันทีโดยเดินทางตลอดคืนจากกิลกาล
10 พระเจ้าทรงกระทำให้เขาสะดุ้งแตกตื่นต่อหน้าพวกอิสราเอลพระองค์ได้ทรงฆ่าเขาเสียมากมายที่กิเบโอนและไล่ติดตามเขาไปในทางที่ขึ้นไปถึงเบธโฮโรนและตามฆ่าเขาจนถึงเมืองอาเซคาห์และเมืองมักเคดาห์
1 Now Adoni-Zedek king of Jerusalem heard that Joshua had taken Ai and totally destroyed it, doing to Ai and its king as he had done to Jericho and its king, and that the people of Gibeon had made a treaty of peace with Israel and were living near them.
2 He and his people were very much alarmed at this, because Gibeon was an important city, like one of the royal cities; it was larger than Ai, and all its men were good fighters.
3 So Adoni-Zedek king of Jerusalem appealed to Hoham king of Hebron, Piram king of Jarmuth, Japhia king of Lachish and Debir king of Eglon.
4 "Come up and help me attack Gibeon," he said, "because it has made peace with Joshua and the Israelites."
5 Then the five kings of the Amorites—the kings of Jerusalem, Hebron, Jarmuth, Lachish and Eglon—joined forces. They moved up with all their troops and took up positions against Gibeon and attacked it.
6 The Gibeonites then sent word to Joshua in the camp at Gilgal: "Do not abandon your servants. Come up to us quickly and save us! Help us, because all the Amorite kings from the hill country have joined forces against us."
7 So Joshua marched up from Gilgal with his entire army, including all the best fighting men.
8 The LORD said to Joshua, "Do not be afraid of them; I have given them into your hand. Not one of them will be able to withstand you."
9 After an all-night march from Gilgal, Joshua took them by surprise.
10 The LORD threw them into confusion before Israel, who defeated them in a great victory at Gibeon. Israel pursued them along the road going up to Beth Horon and cut them down all the way to Azekah and Makkedah.
๓ ความคิดเห็น:
- หลายครั้งเรามักขอค.ช่วยเหลือจากมนุษย์ก่อนแสวงหาการช่วยกู้จาก G
- G ทรงมีแผนการณ์ในทุกเหตุการณ์ และทรงเป็นที่ปรึกษา ผู้นำทางชีวิตเรา ให้เราเข้ามาขอการทรงนำจาก G พึ่งพา He ก่อนพึ่งพารถรบรถม้า เพื่อที่จะเปิดทางให้ G สำแดงผ่านวิธีการของ He ได้อย่างง่ายๆ ไม่ได้เป็นไปตามกรอบค.คิดของเรา
- ไม่เพียงแต่ปรึกษาร่วมมือกันเท่านั้น แต่ยังต้องปรึกษาพระเจ้าในการทรงนำด้วย
- เป็นหนึ่งเดียวโดยมีจุดมุ่งหมายร่วมกัน และมุ่งไปในทิศทางเดียวกับการทรงนำของพระเจ้า
8 พระเจ้าตรัสแก่ว่า"อย่ากลัวเขาเลยเพราะได้มอบเขาไว้ในมือเจ้าแล้วจะไม่มีผู้ใดในพวกเขาสักคนเดียวที่จะยืนหยัดต่อสู้เจ้าได้"
- เราขอความช่วยเหลือจากมนุษย์และรวมถึงการพึ่งพาพระเจ้าพร้อมกันด้วย เพราะที่สุดแล้วพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงควบคุมทุกอย่างไว้
- พึ่งพาพระองค์เสมอ
แสดงความคิดเห็น